Ay sonu geldiğinde, yine evden ayrılmış, tekkeye gitmiş ibadete koyulmuştu. Akşam eve döneceğinde bir düşünce kendisini aldı ay sonu idi hanıma ne diyecekti. Mahzun mahzun eve doğru yürüyordu. Sonunda eve yaklaştı. Evden leziz yemek kokuları etrafa yayılıyordu. Şaşırmıştı, kapıyı hanımı güler yüzle açar içeri girerler olanları kocasına şöyle anlatır,
- Kimin yanında çalışıyorsan bey, gerçekten cömert biriymiş. Öğle sıraları idi nur yüzlü iki zat kapıyı çaldı: “Bunlar beyinin iş ücretleridir. Eğer bundan sonra da işine devam eder ve daha fazla çalışırsa, ücereti daha da artacaktır” dediler ve taze kesilmiş koyun eti, çeşit çeşit yiyecek, hiç tatmadığım meyveler ve bir kese de altın verdiler. Allah razı olsun o kimseden. Açlıktan artık tahammülümüz kalmamıştı.

Çocuklarımız ailelerin aynasıdır. dini bilgileri ve eğitimi ilk önce çocuk ailesinden alır, peki aileler bu konuda ne kadar yeterlidir?

Ey Müslüman kardeş! Çocuklarını kulluk binası işinde namaz rüknü ile ilgili, yetiştirme konusunda örnek alacağın bazı tembihler bulacaksın.

1- Çocuklar, büyüklerinin her yaptığının doğru olduğuna inanır. Onlara göre babaları insanların en kamili ve en üstünüdür. Bu yüzden onları taklit eder ve onlara uyarlar. Büyük yaşlarda ise önlerinde Salih bir örnek bulamadıkları zaman telkinlerden etkilenmezler. Bunun için baba namaza devam ederse çocuğun derinine işler.

2-Babanın, İbrahim a.s.ın yaptığı gibi Allah Azze ve Celleye dua ederek yardım istemesi gerekir; Ey Rabbim! Beni ve soyumdan gelecekleri namazı devamlı kılanlardan eyle(İbrahim 40)

3-Baba, çocuğun alışması, daha sonra zorlanıp da terk etmeyi avantaj görmemesi için bedenî şartlarını öğrenmelidir.

4-Baba, çocuğuna abdest almayı, tahareti açıklayarak öğretmeli sonra uygulayarak tekrar etmesini istemeli, onun önünde uygularken müsamahalı olmalı, hata yaparsa usandırmadan güzelce düzeltmelidir. Abdesti benimsemesi, onu bir şiar kabul etmesi sağlanmalıdır.

5-Ona abdestin faziletleri öğretilerek sevabını kazanması için teşvik edilmelidir.

6-Erken yaşlardan itibaren namazı öğreterek alıştırmalı, evde çocukların göreceği yerlerde nafile namaz kılarak çocuğun derinlerine etki etmesi sağlanmalıdır. Çocuk, babasını Allah Azze ve Celle için yüzünü secdeye koyar halde, ayakta huşu içinde, namaza konsantre olmuş, etrafından alakasını kesmiş halde gördüğü zaman nefislerine Allah Subhanehunun azameti yerleşir. Aynı şekilde bu yol ile namaz amellerini öğrenmiş olurlar ve severler.

7-Baba, çocuğa temyiz çağından önce namaz için tahareti ve tesettürü emretme konusunda şiddetli olmamalı, onu kendi haline bırakıp örnek olacak büyüklerini taklit etmesini sağlamalıdır. Zira henüz mükellef olmadığı o yaşta zorlarsa namazdan nefret ettirmiş olur.

8-Yedi yaşına geldiği zaman (Hicri takvime göre) babanın ona namazı emretmesi gerekir. Çünkü Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem; Yedi yaşına geldiklerinde çocuklarınıza namazı emredin buyurmuştur.(Hadis hasendir.) aynı şekilde ona namazın taharet, tesettür gibi şartları da emredilir.

9-İş, yedinci yaşı tamamlayan tarihin gelip çatmasına bırakılmamalı, aksine öncesinden bu önemli işe hazırlanması sağlanmalıdır. Yedinci yaşına geldiği zaman ilk farzı kılmalı, babası ona arkadaşlarını ve kardeşlerini toplayıp bu münasebetle sevindirmelidir. Mesela ona namazı vaktinde kıldığı için bir kol saati almalıdır.

10-Namazı düzenli olarak kılmalı, ona bu hatırlatılmalı bıktırmadan namaz emri tekrar edilmelidir. Babanın bulunmadığı veya meşgul olduğu zaman başkası onun namaza uyarılması için görevlendirilmeli, kendisinin yokluğunda da kılması sağlanmalıdır. İbn Mesud r.a.ın şöyle dediği rivayet edilmiştir; Çocuklarınızı namaza devam etmek konusunda yetiştirin, hayra alıştırın. Zira şüphesiz hayır, alışkanlık yapar.

11-Namazdaki düzenliliği sebebiyle ödüllendirilmesinde sakınca yoktur. Fakat buna, her seferinde hediye beklentisi içinde olabileceği şekilde devam edilmemelidir.

12-Baba, namazı sevdirecek işler yapmalı, mesela ikindi veya akşam namazını kılmak karşılığında gezmeye götürmeli böylece teşvik etmelidir. Onların sevdiği şeylere bağlayarak namazı vaktinde kılmaları sağlanmalıdır.

13-Namaz vakitleriyle çocuklarına vaad ettiği her şeyi yerine getirmeli, vakitlerini namaz vakitlerine göre ayarlamayı onlara öğretmelidir.

14-Kuran-ı Kerimden ve sünneti şerifeden namazın faziletleri hatırlatılmalı ki, zihinlerinde namaz ve önemi yerleşsin.

15-Çocuk özellikle on yaşından sonra farz namazlarla beraber sünnet namazlara da alıştırılmalıdır. Az da olsa gece namazına teşvik edilmelidir. Baba, gece namazına hangi vakitte kalkacağını duyurmalı, o vakitte babası uyandırmadan kendi uyanması için hazır olmasını sağlamalı, iradesini güçlendirmeli ve kendilerine güvenmelerini sağlamalıdır. Eğer ona uyku gelirse yumuşaklıkla davranıp uyumasını söylemelidir.

16-Eğer çocuk on yaşından sonra da namaz kılmazsa baba, ona namaz hakkındaki ayet ve hadisleri hatırlatarak nasihat etmeli, terk etmeye devam ederse sertleşmeli, ona küsmeli, onunla şakalaşmamalı, sevdiği bazı şeylerden mahrum etmelidir. Baba onu cezalandırmakla gözünü korkutmalı, peygamber sallallahu aleyhi ve sellemin; On yaşına geldiklerinde namaz kılmazlarsa dövünüz(hasendir.) kavlinden dolayı şartlarına göre bedeni ceza da vermelidir.

17-Eğer baba yedi yaşında iken namazı emretmemişse
on yaşından sonra da yeniden alışana kadar bedenî ceza vermemelidir.

18-Çocuk küçüklükten beri namazı cemaat ile kılmaya alıştırılmalı, kalbi mescitlere bağlanmalıdır. Orada alimlerle tanıştırılmalı, ilim meclislerinin edeplerini uygulayarak öğrenmelidir. Bu, büyüklerin yaptıklarına katılma konusunda onları teşvik eder, çocukta oralara gelip gitmek için tabii bir meyil sağlar.

19-Mescide gitmeden önce onu hazırlamalı, beklemediği bir şeyle karşılaşmaması için ona anlatmalı, bütün güzel şeyleri mescide bağlayarak anlatmalı, mesela; Şu tatlıyı mescidin yakınındaki yerden aldım demelidir. Onunla beraber mescit yanından geçerlerse; Bak şu bina ne kadar güzel! İşte orası mescittir. Sonra beraber orada namaz kılmaya gidelim tamam mı? demelidir.

20-Onu mescide götürmeden önce imam, müezzin ve cemaatten bazıları ile ona sevecen davranmaları ve şakalaşarak ünsiyet göstermeleri için anlaşmalı, mescit ehliyle huzur bulması sağlanmalıdır. Bu münasebetle ehemmiyet verdikleri her iş gibi onun nefsinde namazın önemi de yer etmelidir.

21-Eğer imam namazı uzatıyorsa, bunun sünnete muhalif olduğu hatırlatılarak uzatmaması için uyarılmalıdır.

22-Kuran-ı Kerim ezberlemek ve onun tecvidini öğrenmek için halkaya katılmasında imamla beraber yardımcı olunmalıdır.

23- Mescit ve mescit ehliyle bağının sağlamlaştırılması için çocuklar teşvik edici uygulamalar yoluyla faydalı şeylerle eğlendirilmelidir.

24-Onun önünde Cuma namazına ehemmiyet verilmeli, onun edepleri, hükümleri ve ona saygı gösterme gereği anlatılmalıdır.

25-Fakat Cuma namazı konusunda onun gücünün yetmeyeceği şeye zorlanmamalıdır. Zira onun abdestini muhafaza etmesi veya hutbenin uzunluğu kendisine zor gelebilir. Ebu Hureyre r.a.den rivayet edilmiştir; O bir defasında Cuma günü mescide girmiş, orda bir çocuk görmüş ve ona; Ey çocuk! Git oyun oyna demiş. O da; Ben sadece mescide geldim demiş. Ebu Hureyre r.a. tekrar; Git oyun oyna demiş. O da yine; Ben ancak mescide geldim demiş. Bunun üzerine; İmam çıkıncaya kadar oturabilecek misin? deyince o da; Evet demiş. Babanın çocuğu on yaşından önce Cuma namazı için zorlamaması gerekir. Teşvik etmesi, fakat korkutmaması gerekir. On yaşına gelinceye veya az bir zaman kalıncaya kadar onu kendi haline bırakmalı, Cuma namazına yönelirse birlikte devam etmelidir.

26-Hutbenin çocukların ahlakı üzerinde-özellikle hutbeyi anlar ve düşünürse derin tesiri olduğundan baba, araştırarak hatibi seçmelidir. Hutbeden sonra onlara hutbenin konusu hakkında sorular sormakta sakınca yoktur. Cumaya gitmeden önce ona güzelce dinlemesi teşvik edilmeli, hutbe hakkında soru soracağını söyleyerek hutbeye konsantre olması sağlanmalıdır.

Ümmetin gelecek nesli olan çocuklarımızı, ciğerparelerimizi buna teşvik ederek her babanın ders edinmesi için bu faydalı bilgileri özetledim. Şair diyor ki;

Kelimeyi şehadet getirmek, namaz kılmak, zekat vermek ve hacca gitmek ile birlikte İslam’ın 5 şartından biri olan oruç tutmak her müslüman için oldukça önemli bir ibadettir.

Ramazan ayında imsak vaktinde başlayan oruç, akşam güneş batıncaya kadar devam eder. Güneş batınca yemek ve içmek suretiyle oruç açılır. Orucu açmaya ise «iftar» denir.

İftar vaktinde ”iftar duasını” okumak sünnettir,

“Allahümme leke sumtü, ve bike âmentü, ve aleyke tevekkeltü, ve alâ rızkıke eftartü, ve savmel’ğadi min şehri ramazane neveytü, fağfir lî ma kaddemtü ve mâ ahhartü”

Mümin cinlerden birisini davet edip onunla görüşmek için temiz ve karanlık bir mahalde iki diz üzerine oturarak üç defa Eûzü billâhi mineş şeytânir racîm dersin, sonra yedi kez Lâ havle velâ kuvvete illâ billâhil aliyyil azîm dersin, sonra mümin cinlere seslenerek” Ey Allah ve resûlünün emir ve yasaklarına itaat eden mümin cinler! Hanginiz bana hayır üzerine yardım ederseniz Allah da ona yardım etsin” der ve bunu da üç kez tekrar eder, sonra ayağa kalkıp kıbleye müteveccihen durarak yedi kez cin suresini (yani Kul ûhiye’yi) okur, sonra sağ tarafa dönerek;
“Ahsenellahü ilâ men ahsene ileyye min ervâhil mü’minîn” der sol tarafına dönerek üç kez: “ye saf dîş” sonra “Bikatlamediyş” söyler sonra da bir kez şöyle dersin:
“Tezdâdu bihâ sirran ve alâ sirriküm. Esselâmü aleyküm eyyühel ervâhut tâhireti min cânnil mü’minîn.”
Bu esnada müslüman cinlerden birisinin sana ESSELÂMU ALEYKÜM dediğini işitirsin. ALEYKÜM SELÂM diye ona karşılık verdikten sonra dilediğin şeyi sorup haber alabilirsin. Yalnız duanın şartı: Karanlık bir mahalde yalnız başına okumalısın. Elbisen bedenin ve oturduğun mahal gayet temiz olmalı. Bu dua defalarca tecrübe edilmiştir.

cin sures;
Kul ûhıye ileyye ennehüstemea neferun minel cinni fekâlû innâ semi’nâ kur’ânen aceben * Yehdî iler ruşdi feâmennâ bihî velen nüşrike birabbina ehaden * Ve innehû teâlâ ceddü rabbinâ mettehaze sâhıbeten ve lâ veleden * Ve innehû kâne yekulü sefîhünâ alâllahi şetatan * Ve innâ zanennâ en len tekulel insü vel cinnü alâllahi keziben * Ve ennehû kâne ricâlün minel insi yeûzûne biricâlin minel cinni fezâdûhüm rahekan * Ve ennehüm zannû kemâ zanentüm en len yeb’asellahü ehaden * Ve ennâ lemesnes semâe fevecednâhâ müliet harasen şediyden ve şühüben * Ve ennâ künnâ nak’udü minhâ makaide lissem’ı femen yestemiıl âne yecid lehü şihâben rasaden

Eğer çağırıdğınız cin geri gitmiyorsa onları cinleri geldiğe yere geri yollama. İşte davet edilen cinleri geri yollama. (havas_dualar ve tılsımlar kitabından.)

İnsanlara bugüne kadar algılayanın beyin olduğu öğretilmiştir. Oysa beyni analiz ettiğimizde karşımıza, diğer canlı organlarda da bulunan protein ve yağ molekullerinden daha farklı bir malzeme çıkmaz. Yani beyin dediğimiz ışık ve sesten yoksun et parçasında, göruntuleri seyrederek yorumlayacak, bilinci oluşturacak, kısacası “ben” dedigimiz şeyi yaratabilecek bir şey yoktur.Bu noktada karşımıza çıkan gerçek açıktır: Gören, işiten ve hisseden varlık, madde ötesinde bir varlıktır. Bu varlık “canlı”dır ve ne
madde, ne de görüntüdür. Bu varlık vücut görüntümüzü kullanarak önündeki algılarla muhatap olur.İşte bu varlik “ruh”tur. Allah Kuran’da şöyle bahsetmiştir;

Sana ruh’tan sorarlar; de ki: “Ruh, Rabbimin emrindendir, size ilimden yalnizca az bir sey verilmiştir.” (İsra Suresi, 85)

Muhatap oldugumuz dunya,gerçekte ruhumuzun gördüğü algılar ise,o halde bu algiların kaynağı nedir?

Bu soruya cevap verirken dikkat edilmesi gereken gerçek şudur; biz maddeyi sadece hayalimizde görürüz, dışarıdaki aslı ile hiçbir zaman muhatap olamayız. Madde bizim için bir algı olduğuna göre, “yapay” bir şeydir. Yani bu algının bir başka güç tarafından yapılması, daha açık bir ifadeyle yaratılması gerekir. İçinde yaşadığımız maddesel evreni yaratan ve sürekli yaratmaya devam eden üstün bir Yaratıcı
vardır. Nitekim o Yaratıcı, bize indirdiği kitap yoluyla Kendisi’ni,evreni ve bizim neden var olduğumuzu anlatır. O Yaratıcı Allah kitabının ismi ise Kuran’dır.Göklerin ve yerin sabit ve kararlı olmadığ ,Allah’ın yaratmasiyla
varlık buldukları ve O yaratmayı durdurduğunda yok olacaklari bir ayette şöyle ifade edilir:

Şüphesiz Allah gökleri ve yeri zeval bulurlar diye (her an kudreti altında) tutuyor. Eğer zeval bulacak olurlarsa, Kendisi’nden sonra artık kimse onları tutamaz. Doğrusu O, Halim’dir,
bağışlayandır. (Fatır Suresi, 41)

Allah’ın her şeyi sarıp kuşatması, bize şah damarımızdan yakın olması nasıl oluyor?

İslam Medeniyet havzasında yetişen Yahudi allame Musa b. Meymun, Delaletu’l-Hâirîn (Aklı Karışıklar İçin Kılavuz) adlı eserini yazalı 8 asır olmuş. Yahudi ilahiyatına ve fıkhına dair bu eseri “ikinci Musa” lakaplı İbn Meymun, yoldan çıkmış veya yoldan çıkmak üzere olan dindaşları/ırkdaşları için kaleme almıştı.

Merak ettiğim şu: Yahudiler’in, Hıristiyan işgali altına giren Endülüs’ten sürülüşünde, aklı karışıklar tayfasının rolü ne kadardı? asıl neden , bu ülkenin “aklı karışıklar” tayfasının, bu topraklar üzerindeki tahribatı. Bilim adına hiçbir uluslar arası başarıya imza atamamış bu ülkenin cins beyinlerini entelektüel katliama tabi tutmuş bir prematüre ideolojinin müntesipleri müfredattan “Yaratılış”ı kaldırmak için kampanya açmışlar…

Bizde bilim böyle oluyor “Arkanda kimse yok, birincisin” mantığı anlayacağınız. Onlar, bir 19. yüzyıl hurafesi olan “pozitivizmde” takılıp kalmışlar. Hipotezlerini ispatlamak yerine, her zamanki gibi, zorbalığı “bilim” olarak sindirmeye çalışıyorlar.

Fakat tutmuyor. Hakikat tinerini yiyince, sentetik boyanın foyası meydana çıkıyor. Altından Allah’ın boyası çıkıyor: “..Ve kim vurabilir Allah’tan daha güzel boyayı!”

bir ülkeyi kokutan, işte bu kafa. Bu kafanın tek amacı var: Hayatı Allah’sızlaştırmak. Allah demek “anlam” demek olduğuna göre, bu kafa hayatı anlamsızlaştırıyor. Anlamından soyutlanmış hayat, tüm kötülüklerin kaynağıdır. Anlamsız bir hayat yük, anlamsız bir insan hiç, anlamsız bir dünya canlı cenazelerin meskun olduğu mezardır.

Bu kafaya sahip siyasetçiler, siyaseti Allah’sızlaştırmaya kalkarak siyaseti kokutuyor. Allah’sızlaştırılan siyaset hem anlamsızlaşıyor, hem ahlaksızlaşıyor. Ahlaksız siyasetin ceremesini yönetilenler çekiyor. Bu kafaya sahip akademisyenler, bilimi Allah’sızlaştırmaya kalkıyor. Allah’sız bilim, caninin eline tutuşturulmuş silaha dönüşüyor. Aynı kafaya sahip hukukçular, aynı şeyi hukuk için yapıyor. Ve hukuk “adalet” değil “zulüm” aracı oluyor.

Bu ülkenin okullarında “yaratılış“ın öğretilmesinden rahatsız olanlar, “küfür” önyargısıyla hareket ediyorlar. Eğer iman önbilgisiyle hareket etselerdi, “sonradan olan” değil, “peşinen bulunan” anlamına gelen “vicdan”ları birazcık olsun sızlardı.

İman önbilgidir, inkarsa önyargı. İnanmak için “marifet” (bilme, tanıma) ön şarttır. Kişi bu yüzden bilmediğine inanamaz. Ama inkar için hiçbir ön şart yoktur cehalet yeter.

İman sevgiye benzer, inkar ise nefrete. Sevgi pozitif bir şeydir, nefret negatif. Sevgi insanı artırır, nefretse insana hiçbir şey katmaz. Tıpkı bunun gibi, iman özü itibarıyla pozitif bir değerdir, inkar ise negatiftir.

İman artmak, inkar eksilmektir. İman değer katar, inkarsa hiçbir değer katmaz.

İman hatırlamak, küfür unutmaktır. Hatırlamak geri kazanmaktır, unutmaksa kaybetmek ve azalmaktır. İman eden, vicdanında peşinen var olan “hudurî bilgi”yi hatırlamış sayılır. İmanla hatırlanan varoluşsal emanettir, inkarla unutulan var kılınan “ben”dir.

İman bir bağlanış, inkarsa bir kopuştur. Bağlanmak kişiyi “emin” kılar. Bu yüzden iman varoluşsal güvenliğin garantisidir. İnkarsa fıtrattan kopuşu temsil eder.

İman sebattır, inkar savruluş. İman, sahibinin kendi yerinde iskanını sağlar. Yerinde iskan eden, sükunet bulur. İnkar eden yol almaz, dolaşır. Savrulan “sükunetini” kaybeder. Bu, sahte bir özgürlük hissi uyandırsa da, aldatıcı olduğu çok geçmeden anlaşılır. Çünkü inkar, “özü gürleştirmez”, aksine özü çürütür, kurutur.

İman haddi bilmek, küfür haddi aşmaktır. İman, bir kendinde olma halidir. Kendinde olmayan, kendini kaybeder. Kendini kaybeden, haddini bilmez.

İman şükürdür, inkar nankörlük. Teşekkür ekmeğin değil, ekmeği verenin hakkıdır. Sahipsiz nimet olmaz. Bir şey nimetse, mutlaka sahibi vardır. Nimeti fark eden, nimetin sahibini arar. Nimetin sahibini bulan, O’na teşekkür eder. Nimeti fark etmemek, nankörlüktür.

İman vefadır, inkar vefasızlık. Allah’a vefa göstermeyen, başkasına vefa göstermez. En büyük vefakarlık, “En Büyük Olana” vefakarlıktır.

Nura yüzünü dönen, gözünü aydın eder. Nura sırtını çeviren, hayatı kendisine zindan eder.

İman belirlenmiş koordinatlarda yol almaktır, inkarsa yılkı atı gibi dolaşmak. Allah göklerin ve yerin nurudur. Allah’a iman, nurun kaynağına yönelmektir. İnkar ise bir yere yönelmek değil, bir yönelişi reddetmektir.

İman ilgidir, küfür kayıtsızlık. İman eden, varoluş anlam ve amacına ilgi duymuş, inkar eden varoluş anlam ve amacına kayıtsız kalmış olur.

Evrene baktığımızda gördüğumüz bitkiler, hayvanlar, denizler,dağlar, insanlar ve hatta göremediğimiz mikro alemdeki canlı cansız
herşey kendilerini var eden üstün bir aklın apaçık delilleridir. Aynı şekilde tüm evrende var olan denge, düzen, kusursuz yaratılış
yine kendilerini kusursuzca tasarlayan üstün bir ilim sahibinin varliğını kanıtlar. İşte bu üstün aklın ve ilmin sahibi Allah’tır.
Biz Allah’ın varlığını, yarattığı kusursuz sistemlerden, canlı cansız varlıkların hayranlık uyandırıcı özelliklerinden anlarız. Bu
kusursuzluğa Kuran’da şöyle geçmektedir;

O, biri diğeriyle ‘tam bir uyum’ içinde yedi gök yaratmış olandır. Rahman (olan Allah)ın yaratmasında hiçbir ‘çelişki ve
uygunsuzluk’ göremezsin. İste gözünü çevirip-gezdir; herhangi bir çatlaklık (bozukluk ve çarpıklık) göruyor musun? Sonra
gözünü iki kere daha çevirip-gezdir; o göz (uyumsuzluk bulmaktan) umudunu kesmiş bir halde bitkin olarak sana dönecektir. (Mülk
Suresi, 3-4)

2. Allah’ı nasıl tanırız?
Allah’ın üstün gücünü yine evrendeki kusursuz yaratılış bize gösterir. Ancak asıl olarak ALLAH bize kendisini insanlara doğruyu gösteren bir rehber olarak indirdiği Kuran‘da tanıtmıştır. Kuran’da Allah’ın tüm üstün sıfatları aklı,ilmi, şefkati, merhameti,adaleti, her yeri sarıp kuşatan olduğu her şeyi işiten olduğu göklerin, yerin ve ikisi arasındakilerin tek sahibi tek
İlahı olduğu mülkün tek hakimi olduğu haber verilmiştir.

Allahtan korkmanın yedi alametini ele alacağız;Allah korkusunu taşıyan kullar Allah rızası için yapılmaması gerekenler yapar,,

1)Dil yalandan uzaklaşır

Allah korkusu taşıyan kul dilini yalandan, dedikodudan, koğuculuktan, iftiradan ve boş konuşmaktan alıkor, bunlar yerine onu zikirle, Kur’an okumakla ve ilmî konuşmalarla meşgûl eder.

2)Kalbten kıskançlık kalkar

Allah korkusu taşıyan kul başkalarına karşı kalbinde düşmanlık, iftira ve kıskançlık barındırmaz. Çünkü kıskançlık iyilikleri mahveder. Nitekim Peygamberimiz (sas) şöyle buyurur: Ateş odunu nasıl yerse (yakarsa) kıskançlık da iyilikleri öyle yer (yok eder).

Bilesin ki, kıskançlık, kalb hastalıklarının başlıcalarından biridir ve bu hastalıklar da ancak ilimle ve iyi ameller işleyerek tedavi edilebilir.

3)Göz harama bakmaz

Allah korkusu taşıyan kul, haram yiyeceğe, haram içeceğe, haram giyeceğe vb. (kısacası) haram olan hiçbir şeye bakmaz. Dünyaya aç ve muhteris gözlerle değil, ibret almak amacı ile bakar. Helal olmayan şeylerden bakışlarını uzak tutar. Nitekim Peygamberimiz (sas) şöyle buyurur: “Kim gözünü haramla doldurursa Allah da onun gözünü kıyamet günü ateşle doldurur”.

4)Haram lokma yemez

Allah korkusu taşıyan kul, karnına haram lokma sokmaz; çünkü haram lokma yemek, ağır günahlardan biridir. Nitekim Peygamberimiz (sas) şöyle buyuruyor:
“İnsanoğlunun karnına haram bir lokma inince, lokma midesinde kaldığı sürece yerde ve göklerdeki melekler tekrar tekrar üzerine lanet yağdırırlar. O lokmayı hazmederken öldüğü takdirde varacağı yer cehennemdir”.

5)Eller Allah rızası için çalışır

Allah korkusu taşıyan kimse, ellerini harama değil, Allah’ın rızasına uygun şeylere doğru uzatır. Nitekim sahabilerden Kâ’bul Ahbar’ın (ra) şöyle dediği rivayet edilir: Allah, her bir bölümü yetmiş bin gözlü yetmiş bin bölümü olan yakuttan yapılma bir köşk yaratmıştır. Kıyamet günü bu köşke; ancak önlerine çıkan haram şeylerden Allah korkusu ile uzak duranlar girebileceklerdir.

6)Ayaklar Allah için yürür

Allah korkusu taşıyan kimse, günah işlemeye değil, Allah’ın emrine uygun ve O’nun rızasını kazandıracak işlere doğru yürür, alimlerle ve iyi amel işleyenlerle buluşmak gayesi ile adım atar.

7)İbadete riya karışmaz

Allah korkusu taşıyan kimse ibadetini sırf Allah rızası için yapar, riyadan ve münafıklıktan kaçınır, böylelikle Allah’ın haklarında şöyle buyurduğu kimselerden biri olur: “Rabb’inin katında ahiret, günahlardan korkanlar içindir”. [1]
“Günahlarından sakınanlar, hiç şüphesiz, cennetlerde ve pınarlar(ının başların)dadırlar”.[2] “Günahlardan sakınanlar cennet ve nimetler içindedirler”.[3] “Günahlardan sakınanlar emin bir makamdadırlar”.[4]

bİr Ah Kaldi Bende Ey Sevgİlİ,
Adini Mihladim YÜreĞİme Ey Nebİ,
Sevdamsa İÇİmde,kuŞatmiŞ Kalbİmİ
Hasret Sana Bu Can,ruhum Kalbİmİn Esİrİ,
Esaretİnİ ÇÖzerse,sen ÇÖzersİn Kalbİmİn,
Bİr Sevda Kİ İÇİmde Yanan, SÖnmeyen AteŞİndeyİm,
YÜreĞİmdekİ Derdİn,dermani Sensİn Efendİm,
Gel Artik Ne Olur,sensİz Bu Cehennemdeyİm.
Karanlik Gecelerİn,sabahisin Sen Önderİm
YÜrek Sana Sevdali,sevdanla YaŞiyor Bedenİm
GÖremezsem Senİ,İÇİm Yanar Can Nebİm
Ruhum Senİnle Beraber,nİyazimla İzİndeyİm
Ne Olur Bİr Kere GÖreyİm Nur Cemalİnİ Ey Sevgİlİ
Ne Olur Efendİm,bekletme Sana Hasret Bu Zavalli YÜreĞİ……

Seni GÖrmektir Hayalim
GÖrÜyorsun Elbet Benim Halim

Illaki Cok Kusurlarim Var
Sen Rahmet Eyle Ey GÜzel =yar=

Napayim Bu DÜnyayi Sensiz
DÜnyam Tuzsus,sekersiz Cok Sessiz

ÖzlÜyorum Seni,dinmeyen Özlem Bu
Olurum Insallah Sana Layik (ya Hu)